Ir al contenido

Kula de Babel

Un artíkolo de la Vikipedya, la ansiklopedya líbera
La Kula de Babel, asigun Pieter Brueghel el Viejo.

La Kula de Babel (En ebreo מגדל בבל Migdal Babel i en grego antiko Πύργος τῆς Βαβέλ, Pirgos tēs Babel) es una konstruksion mitika mensionada en la Tora, en el libro del Bereshit. El relato aparese espesifikamente en Bereshit 11:1–9, ande se nara el buto de la umanidad de levantar una sivdad i una kula “ke la su kavesa se eleve fina los syelos”.

Asegun dito pasaje, todos los ombres avlavan una sola lingua i se asentaron en la tiera de Shinar, djeneralmente identifikada kon Mesopotamia. Movidos por el buto de afirmarse i no ser esparsidos por la tierra, empesaron la konstruksion de la kula, usando ladriyos i betun. Dio, viendo la obra, konfundio las sus linguas para ke no se entendieran entre eyos, i ansí la konstruksion fue abandonada. Por esto, el lugar fue yamado Babel, biervo asosiado kon la konfuzion.

Desde una perspektiva istoríka i arkeolojika, la Kula de Babel se relasiona a menudo kon los zigurates mesopotamios, en partikular kon el Etemenanki, el zigurat principalo de Babilonia, dedicado al dio Marduk. Estas kulas eskalonadas tenian una funsion relijoza i simbolikamente konetavan la tierra kon el sielo.

La Kula de Babel tiene un lugar sentral en la tradision bibĺika i en el pensamiento umanu. El relato es interpretado komo una refleksion sovre los limites del pueder umanu, la soberbia, i el orijin de la diversita de las lenguas, asigun la tradision de la Tora.